Huilen is nog steeds een gevoelig onderwerp. Tranen staan gelijk aan verdriet, pijn en kwetsbaarheid in haar puurste vorm. Daarom staan we paraat met zakdoeken. We knuffelen de tranen weg en manen we zonder erbij na te denken tot "niet huilen". Uiteraard om de ander te helpen, het verdriet te stoppen, maar eigenlijk is er een heel mooi proces gaande. Even los van acuut verdriet en emotie is huilen een geweldig middel om stress los te laten.
![](https://primary.jwwb.nl/unsplash/aLnqDp3B3YU.jpg?enable-io=true&enable=upscale&crop=1920%2C1280%2Cx0%2Cy0%2Csafe&width=645&height=430)
Volgens Amelia en Emily Nagoski, de auteurs van "Burnout" is huilen één van de zes middelen om de stresscyclus te doorbreken. Emotionele ontlading, ongemakkelijk maar zeer effectief. Zie het zo, wanneer jij wordt achtervolgd door een roofdier en je rende voor je leven naar veiligheid. Het is je gelukt, je bent buiten gevaar, wellicht komen een paar stamgenoten zich over je ontfermen. Je lijf kan trillen om het laatste restje stress van de cyclus (stressor - fysieke reactie - ontlading) te doorbreken. Of je huilt de ogen uit je hoofd. Begrijpelijk! De angst, vermoeidheid en de realisatie dat het goed is afgelopen, ontlading.
Je emoties de ruimte geven
Vandaag de dag zitten onze stressoren soms dagelijks in onze routine. Op kantoor of in het thuiskantoor. Wanneer er sprake is van chronische stress staan we continue in de vecht- of vluchtstand. Onze fysieke reactie inmiddels verdoofd kan resulteren in hoofdpijn, hoge spierspanning en andere ongemakken. Onze stressoren zijn namelijk dagelijks aanwezig. We kunnen niet wegrennen van kinderen die niet luisteren, collega's die met meer taken aankomen of vervelende klanten. We verdragen het, lichaamsbeweging is heel erg goed om hiermee om te gaan. En soms kan een keertje goed huilen ook heerlijk opluchten.
Onze emoties willen namelijk ook aandacht, maar misschien is een volle vergaderzaal (max 5 man tegenwoordig?) niet de juiste plek daarvoor. Dan kan het voorkomen dat je na een dag werken thuiskomt en ineens de tranen over je wangen biggelen. Nee, dat is geen teken dat je een watje bent, het is je lichaam die je emoties aan het verwerken is. Een work-out die nodig is voor onze emotionele gezondheid.
Erkennen dat je verdriet hebt, stil staan bij de frustratie van weer niet gepromoveerd worden na al je harde werk is goed voor je. Zodra je je emoties de ruimte geeft kunnen ze verwerkt worden. Slik die brokken in je keel niet langer weg, maar snik, huil en snotter. Aan de andere kant liggen rust en helderheid. Want de emotie drukt niet langer meer op je. Die promotie kan je misschien wel gestolen worden, het is balen maar niet het einde van de wereld. Er komt weer ruimt als de tranen hebben gestroomd. Huilen lucht op!
Emotionele work-out
Zie huilen daarom als een logisch gevolg op alle zaken die moeten de-escaleren. Sommigen gaan hardlopen en sommigen huilen om de opgebouwde emoties te reguleren. De druk moet er letterlijk even af. Daarna komt er wellicht een gevoel van vermoeidheid over je heen, maar na een nacht goed slapen voel je je weer een stuk lichter.
Het vechten tegen de tranen kan de aanloop alleen maar zwaarder maken, je emoties onthouden het wel en komen toch wel door. Zie het als een overbelaste spier, op een gegeven moment is de rek er echt wel uit en heb je steeds minder controle over je emotionele "lekkage". Mocht je ergens op je gemakt zijn, geef dan aan dat je aan het limiet zit en de kans groot is dat je gaat huilen. Hiermee verbreek je voor jezelf misschien al de spanning waardoor de druk minder wordt. En mocht het wel gebeuren is het duidelijk dat het gaat om jouw omgang met stress.
Uiteraard begrijp ik dat niet iedereen zich emotioneel durft te uiten, zeker niet in de werkomgeving. Geef jezelf dan thuis toestemming om echt je emotionele work-out te doorlopen. Zet desnoods die tranentrekker op waarvan je weet dat vechten geen zin meer heeft. Huil het uit, rond het af en neem de tijd.
Je emoties boven tafel
Aanraking helpt soms sluimerende emoties boven tafel te krijgen, evenals Reiki. Een fijne, rustige aanraking kan net de laatste druppel zijn. Het mag. Je hoeft nergens heen. Je hoeft alleen te zijn. Dus mocht je ineens overvallen worden op de massagetafel, laat het lekker lopen. Je masseur of masseuse zal er niet raars aan vinden. Je werkt aan je welzijn, lichamelijk, mentaal en emotioneel, het mag er zijn.
Neem ook de tijd om na de massage of Reikibehandeling even te relativeren. Praat er even over, erken de kracht van je emotie en het verwerken ervan. Huilen is namelijk geen teken van zwakte, maar juist van verantwoordelijkheid nemen voor jouw welzijn. Ruimte maken door stress en pijn los te laten en weer rust en helderheid toe te laten.
Jouw manier
Misschien ben je er nu achter dat huilen jouw manier is om de stress cyclus te beëindigen. Voelt dat niet een stuk krachtiger dan jezelf als "emotioneel" te bestempelen? Je verwerkt stress op jouw manier, je bent er bewust van en neemt verantwoordelijkheid.
Gun jezelf de ruimte om voor jezelf te zorgen, op jouw manier.